Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ ΣΤΟ ΙΑΤΡΕΙΟ
Γράφει ο καθηγητής muller.
Από τότε που ήμουνα μικρός το θέαμα του βραδινού ουρανού με τα αστέρια στο χωριό στη νοτιοδυτική Ελλάδα , ήταν ένα πετυχημένο σήριαλ που δε βαριόσουν να δεις την καθημερινή επανάληψη του . Το πιο κοντινό τεχνητό υπερθέαμα στα παιδικά μάτια ήταν το πλανητάριο . Τώρα που έχω παιδιά, έχουν κυκλοφορήσει πολλοί προτζέκτορες που γεμίζουν αστέρια το παιδικό δωμάτιο τις νύχτες , την ίδια ώρα που στο iPad χαζεύω τα αστέρια των ξενοδοχείων , μήπως κλείσω κανένα τριήμερο με την οικογένεια . Και αίφνης , στη διαφήμιση δίπλα , αστέρια κάτω από γιατρούς .
Για να μη παρεξηγηθούμε , καμία διάθεση για κριτική σε συναδέλφους δεν υπάρχει και εγώ μπορεί να κάνω το ίδιο στη δύσκολη αυτή εποχή .
Από την άλλη όμως , δε μπορώ να παραγνωρίσω ότι παραδίδουμε την κριτική μας , από αυτήν που λέμε από στόμα σε στόμα , σε υπηρεσίες οι οποίες βαθμολογούν το γιατρό με κριτήρια προώθησης δίκλινου δωματίου . Δηλαδή , δεν πρέπει βαθμολογούμαστε για την άνεση , τη πολυτέλεια , τις παροχές αλλά με βάση τη διάγνωση κυρίως , πράγμα που δεν είναι τόσο απλό για το κόσμο - ψηφοφόρο , ιδίως όσον αφορά χρόνια προβλήματα υγείας με πολλές επιπλοκές , που είναι και το μείζον θέμα στα ιατρεία μας . Και τελικά ποια είναι τα όρια της ιατρικής διαφήμισης?
Μπορούμε να γράψουμε άπειρα πάνω σε αυτό , εγώ θα ευχηθώ στους συναδέλφους να έχουν όλα τα αστέρια της φανέλας της Ρεάλ στο ιατρείο τους , αλλά αυτά να είναι κυρίως στην καρδιά των ασθενών τους , θα προτιμούσα να μην είναι κάτω από φωτογραφίες μας .